రవి అనే యువకుడు తన గ్రామంలో అందరికీ తెలిసిన వ్యక్తి. అతనికి కొత్త ప్రదేశాలు చూడటం, ప్రకృతిని ఆస్వాదించడం అంటే చాలా ఇష్టం. ఒకసారి అతని స్నేహితులు ముగ్గురు కలిసి దగ్గరలో ఉన్న పెద్ద అడవికి ట్రెక్కింగ్కు వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నారు. ఆ అడవి గురించి గ్రామంలో చాలా కథలు ఉండేవి. రాత్రి సమయంలో అక్కడ వింత శబ్దాలు వినిపిస్తాయని, కొంతమంది దారి తప్పిపోయారని కూడా చెప్పుకునేవారు.
అయితే రవి అలాంటి కథలను పెద్దగా నమ్మేవాడు కాదు. “అవి కేవలం పుకార్లు మాత్రమే” అని అనుకునేవాడు. ఆదివారం ఉదయం రవి, అజయ్, సురేష్, కిరణ్ కలిసి ప్రయాణం ప్రారంభించారు. అవసరమైన నీరు, ఆహారం, టార్చ్లైట్లు, ఫస్ట్ ఎయిడ్ కిట్ అన్నీ తీసుకున్నారు.
ఉదయం ప్రయాణం చాలా ఆనందంగా సాగింది. పక్షుల కిలకిలారావాలు, ఎత్తైన చెట్లు, చల్లటి గాలి అందరినీ ఆకట్టుకున్నాయి. మధ్యాహ్నం వరకు వారు అడవిలో చాలా లోపలికి వెళ్లిపోయారు. అక్కడ ఒక చిన్న జలపాతం కనిపించింది. అందరూ అక్కడ కూర్చొని భోజనం చేశారు.
భోజనం చేసిన తరువాత కొంతసేపు విశ్రాంతి తీసుకున్నారు. తర్వాత తిరిగి గ్రామం వైపు వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నారు. కానీ అప్పటికే ఆకాశంలో నల్లటి మేఘాలు కమ్ముకున్నాయి. కొద్ది నిమిషాల్లోనే భారీ వర్షం మొదలైంది.
వర్షం కారణంగా వారు వచ్చిన దారి పూర్తిగా కనిపించకుండా పోయింది. నేల మొత్తం బురదగా మారింది. అడవిలోని చిన్న మార్గాలు కూడా నీటితో నిండిపోయాయి.
“మనకు వచ్చిన దారి ఇదే అనుకుంటా,” అని అజయ్ చెప్పాడు.
“లేదు, మనం అటు వైపు నుంచి వచ్చాం,” అని కిరణ్ అన్నాడు.
కొంతసేపు అందరూ ఏ దారి వెళ్లాలో అర్థం కాక అయోమయంలో పడ్డారు. మొబైల్ ఫోన్లకు కూడా సిగ్నల్ లేదు. వర్షం మరింత పెరిగింది.
చీకటి పడే సమయం దగ్గరపడుతోంది. అందుకే రవి ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
“ఇప్పుడు ముందుకు వెళ్లడం కంటే ఏదైనా సురక్షితమైన ప్రదేశం చూసి రాత్రి అక్కడే ఉండటం మంచిది,” అని చెప్పాడు.
అందరూ అతని మాటకు అంగీకరించారు.
కొంత దూరం నడిచిన తర్వాత వారికి ఒక పాత కలప ఇల్లు కనిపించింది. అది చాలా సంవత్సరాలుగా ఎవరూ ఉపయోగించనట్టుగా కనిపించింది. అయినప్పటికీ వర్షం నుంచి రక్షణ కోసం అది సరైన ప్రదేశంగా అనిపించింది.
వారు లోపలికి వెళ్లి చూశారు. ఇంట్లో పాత కుర్చీలు, విరిగిపోయిన టేబుల్, గోడలపై దుమ్ము మాత్రమే ఉన్నాయి. అయితే వర్షం నుంచి రక్షణ మాత్రం ఉంది.
రాత్రి పూర్తిగా పడిపోయింది. బయట గాలి బలంగా వీచుతోంది. చెట్ల కొమ్మలు ఒకదానితో ఒకటి తాకుతూ విచిత్రమైన శబ్దాలు చేస్తున్నాయి.
సురేష్ కొంచెం భయపడ్డాడు.
“ఈ ఇల్లు నిజంగా సురక్షితమేనా?” అని అడిగాడు.
రవి నవ్వుతూ, “భయపడకు. ఉదయం అయ్యే వరకు ఇక్కడే ఉంటాం,” అన్నాడు.
అందరూ కొంత ఆహారం తిని విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి సిద్ధమయ్యారు. కానీ అర్ధరాత్రి సమయంలో ఒక విచిత్రమైన శబ్దం వినిపించింది.
టక్… టక్… టక్…
ఎవరో ఇంటి బయట నడుస్తున్నట్లుగా అనిపించింది.
అందరూ ఒక్కసారిగా మేల్కొన్నారు.
“విన్నారా?” అని కిరణ్ మెల్లగా అడిగాడు.
మిగతావారు తల ఊపారు.
రవి టార్చ్ తీసుకొని కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లాడు. బయటికి వెలుగు వేసి చూశాడు. కానీ ఎవరూ కనిపించలేదు.
“బహుశా ఏదైనా జంతువు అయి ఉంటుంది,” అని చెప్పి తిరిగి కూర్చున్నాడు.
కానీ కొన్ని నిమిషాల తర్వాత మళ్లీ అదే శబ్దం వినిపించింది.
ఈసారి అది ఇంటి వెనుక వైపు నుంచి వస్తోంది.
అందరి గుండెల్లో కొంచెం భయం మొదలైంది.
అయినా ధైర్యం చేసి నలుగురూ కలిసి బయటకు వెళ్లారు. టార్చ్లైట్లు ఆన్ చేసి చుట్టూ వెతికారు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత వారికి ఒక ఆశ్చర్యకరమైన విషయం కనిపించింది.
ఇంటి వెనుక భాగంలో ఒక చిన్న కుక్క గాయపడి పడిఉంది.
అదే శబ్దం చేస్తూ అక్కడ తిరుగుతూ ఉండేది.
అది చూసి అందరూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.
“ఇంతసేపు మనం భయపడింది దీనికోసమేనా!” అని అజయ్ నవ్వాడు.
ఆ కుక్క కాలు గాయపడింది. రవి తన ఫస్ట్ ఎయిడ్ కిట్ తీసుకొని దానికి చికిత్స చేశాడు. కొద్దిగా నీరు కూడా ఇచ్చాడు.
ఆ కుక్క కృతజ్ఞతగా వారిని చూసింది.
రాత్రి మిగతా సమయం ప్రశాంతంగా గడిచింది.
మరుసటి రోజు ఉదయం వర్షం ఆగిపోయింది. సూర్యుడు వెలుగులు చల్లడంతో అడవి ఎంతో అందంగా కనిపించింది.
నలుగురూ మళ్లీ దారి వెతకడం ప్రారంభించారు. ఈసారి అదృష్టవశాత్తూ కొంత దూరంలో అడవి సిబ్బంది కనిపించారు.
వారు దారి తప్పిపోయిన విషయం చెప్పగా, సిబ్బంది వారిని సురక్షితంగా బయటకు తీసుకువచ్చారు.
ఆ కుక్క కూడా వారితో పాటు వచ్చింది.
గ్రామానికి చేరుకున్న తర్వాత ఆ కుక్కను రవి తన ఇంటికి తీసుకెళ్లాడు. దానికి “షాడో” అనే పేరు పెట్టాడు.
ఆ రోజు జరిగిన సంఘటనను వారు జీవితాంతం మర్చిపోలేకపోయారు. అడవిలో భయంకరమైన రహస్యమేమీ లేకపోయినా, అపరిచిత పరిస్థితుల్లో ధైర్యం, స్నేహం, సహాయం ఎంత ముఖ్యమో వారు తెలుసుకున్నారు.
ఆ తర్వాత కూడా రవి అనేక ప్రదేశాలు సందర్శించాడు. కానీ అడవిలో ఆ వర్షపు రాత్రి, పాత ఇల్లు, గాయపడిన కుక్క, స్నేహితులతో గడిపిన ఆ క్షణాలు అతని జ్ఞాపకాలలో ఎప్పటికీ నిలిచిపోయాయి.
నీతి: భయం చాలా సార్లు మన ఊహల్లోనే ఉంటుంది. ధైర్యంగా ఆలోచిస్తే సమస్యలకు పరిష్కారం కనిపిస్తుంది.